Veteraan, Jeroen Berends Sgt1 Luchtmobiele Brigade / Genist

Jeroen is twee keer in Bosnië en Irak en drie keer in Afghanistan geweest om te dienen. Zoekend naar IED’s (bermbommen) die meesterlijk zelfgemaakt ergens werden begraven en lagen te wachten tot er een persoon of voertuig overheen zou komen en dan… Boem! Vooruitlopen op je team, met de verantwoordelijkheid die daarbij komt kijken, is niet iets wat je lichtjes moet opvatten. Het vergt een geoefend oog om te kijken naar vers gegraven sporen. Als het vermoeden er alleen al is, dan ga jij of de andere groepscommandant erop af, terwijl de groep op veilige afstand wacht tot je het sein geeft dat alles ok is. Pas dan trek je verder, speurend naar de volgende. Je loopt voorop, dus dat betekent ook dat je als eerste wordt gezien en vaak ook als eerste in een vuurgevecht terecht kan komen. Jeroen was en is beëdigd luchtmobieler en genist. Genisten weten van werken. De handen ineen om de klus te klaren.

Onze headshot sessie bij hem thuis in Purmerend is super gezellig. Een bakkie koffie en een biertje in de tuin en de gesprekken vloeien ‘als vanouds’ terwijl wij elkaar helemaal niet kennen. Mooi hè, militair zijn.

Je went heel snel aan de multicultuur waar Limburgers, Drentenaren, Molukkers, Irakezen, Turken, Grieken, Engelsen, Nigerianen en natuurlijk – niet te vergeten – de Friezen, samen in je peloton kunnen zitten. En het bijzondere is dat zij allemaal een Nederlandse vlag op hun schouder dragen en in dienst zijn van het Nederlandse Volk. Toch wel met enige trots. Jeroen is Lelystedeling.

Jeroen heeft zich opgegeven voor een headshot serie omdat hij druk bezig is met een studie Aviation, waar hij na zijn stage en examens wil solliciteren als Flight Engineer. Daarbij kan hij frisse portretten goed gebruiken, dus gaf hij zich op via mijn website.

Soms overkomt je iets dat je wereld ondersteboven zet, zo ook tijdens Jeroen zijn laatste uitzending in Afghanistan. Hij kwam terug van een trouwerij in Nederland en kon maar moeilijk bij zijn groep komen. Vluchten zaten vol of werden gecanceld. Uiteindelijk wist hij een plekje te bemachtigen op een QRF patrouille als boordschutter. Het lot wou dat zij op een bermbom terechtkwamen. Het voertuig is meters verderop terechtgekomen en Jeroen, die naar buiten werd geslingerd door de enorme klap, landde er bovenop. Een lichte bloeding in de knieholte, verder leek het mee te vallen, al kon hij zich nauwelijks bewegen om van het voertuig af te komen. Even later bleken de collega’s aan boord vrijwel ongedeerd te zijn, terwijl Jeroens enkel behoorlijk beschadigd was. Het gewricht was als het ware afgeschaafd waardoor bijv. noodzakelijk weefsel ontbrak. Na jarenlang ploeteren met revalidatie is het gewricht nog altijd zwaar en zeer pijnlijk. De ene dag is de andere niet en de definitieve oplossing is ook nog niet bereikt. Gelukkig kan Jeroen nog redelijk goed lopen, maar niet heel ver en zeker niet zonder pijn.

Mijn gesprek met Jeroen doet mij enorm goed. Het is nog maar het tweede portret in mijn blog en ik voel dat het mij veel inspiratie en motivatie zal geven om deze sessies aan te bieden. Ik weet bijna zeker dat het ook voor Jeroen en de toekomstige collega’s fijn is om even te ventileren met een veteraan.

Jeroen, met alles wat je hebt meegemaakt, vind ik dat je enorm straalt en heel goed bezig bent met de studies die je volgt en met je revalidatietraject. Je inspireert mij! Succes en wellicht tot ziens. Grt’n Rinze