Een Headshot van een Veteraan. Een portret, wel te verstaan.

Oud Marinier Martin van Lune diende van 1961 tot 1967 bij het Korps Mariniers te Doorn. Hij werd uitgezonden naar Nederlands-Nieuw-Guinea in 1962, voor een periode van 6 maanden. Martin vertrok richting Nederlands Nieuw Guinea met 130 dienstplichtigen en beroeps mariniers om de troepen aldaar te versterken.

Hij was 19 jaar oud, de club was met te weinig mensen en het geschut en de uitrusting waren sterk verouderd. Zo begon een uitzending in het oerwoud en 6 maanden later eindigde die in het oerwoud.

Week na week een baan kappen door overgroeide/verdwenen paden, slangen, spinnen, ratten en bloedzuigers, waarvoor je na een moessonregen gelijk een peuk opstak om die beesten uit je arm te doen verschrikken.
Ontstekingen, ontbering en eenzijdig eten, rijst bewaren in je sok, drinkwater dat altijd op leek te zijn, terwijl het verse stroompje altijd ver te zoeken was. De dankbaarheid voor hun gidsen van het Papoeavrijwilligerkorps was en is actueel nog altijd groot. “zonder hen waren wij niet thuis gekomen, geen van allen”

Uit een tekst van Martin van Lune, 14 Augustus 1962

“Tegen de middag troffen we aan de voet van een heuvel een verlaten bivak aan. Hierna gingen we naar boven, voorop liep Manie, de achterste man was mitrailleurschutter Arie Bremer. We waren halverwege de beklimming toen ineens vanaf de top een hevig vuur los barstte. Manie werd vol in de buik geraakt en tuimelde enkele meters naar beneden. We zaten op dat moment volledig in de val en konden geen kant meer uit. De para’s kwamen al schietend uit hun stelling en daalden de heuvel af onze richting op. Marinier Bremer bracht zijn mitrailleur in stelling en met goed gericht vuur maaide hij zijn munitie banden leeg. De Para’s staakten hun offensief en vluchten het oerwoud in.

Manie bleek dodelijk geraakt te zijn en Luitenant Woortman was ernstig gewond aan zijn arm. Met een brancard lopen was onmogelijk over de smalle paden, we hebben uren lang met onze gesneuvelde Manie op de schouders door het oerwoud gelopen om hem terug te brengen naar de kampong.

De volgende ochtend kwam het bericht “staakt het vuren”
Ter elfde ure is er overeenstemming bereikt tussen Nederland en Indonesië, onder grote druk van Amerika. Door het akkoord werd een totale oorlog afgewend, wat zeker tot een grote slachting onder de Nederlandse militairen had geleid.

Marinier Manie, ter elfde ure gesneuveld. Op Sorong hebben we met militaire eer begraven. Later is het lichaam overgebracht naar Nederland waar hij is herbegraven op de militaire begraafplaats Crooswijk te Rotterdam’.

54 jaar na dato zit er een vriendelijke, open man, een marinier van 73 voor mijn lens en ik noem het portret “een Headshot”, hij begrijpt wat ik bedoel en moet gelukkig lachen.
Het gesprek was intens, vooral toen ik vroeg naar zijn mooiste herinnering in het oerwoud, na heel even afwezig te zijn vertelde hij mij er niet 1 te kunnen bedenken.

Ik vind het een groot eer om mijn Oom Marinier Martin van Lune als eerste te plaatsen in mijn blog, Ome Martin Bedankt!

Ken je een veteraan of ben je er zelf een en heb je interesse in een headshot sessie met mij , neem gerust contact met me op en misschien staat jouw verhaal de volgende keer op dit blog.